Volume 1, Issue 1 (7-2025)
مکتب نقدنظر 2025, 1(1): 24-29 |
Back to browse issues page
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Alipour Tabrizi A. From Global Knowledge to Indigenous Concerns: A Critique of Urban Planning Education in Iran. مکتب نقدنظر 2025; 1 (1) :24-29
URL: http://jcr-sj.com/article-1-26-en.html
URL: http://jcr-sj.com/article-1-26-en.html
Ph.D. Candidate of Urban Planning, Iran University of Science and Technology, Tehran, Iran
Abstract: (1644 Views)
Living in high-quality cities depends on educating efficient urban planners. Efficiency, in this context, refers to those influential actors in the fields of theory and practice who, while benefiting from up-to-date knowledge, are concerned about and contribute to the local context. Since educating efficient urban planners passes through the current urban planning education in the country, this paper analyzes this issue in the Iranian local context. Since the introduction of urban planning as a discipline in Iran, educational institutions have focused on training specialists based on global scientific (value-free) principles. On the one hand, global trends of accumulating science and public policy increasingly emphasize local capacities; on the other hand, Iran's comprehensive scientific map also highlights the indigenous development of the arts and humanities while adapting disciplines to real national needs. This paper demonstrates that Iran’s urban planning education, to be context-efficient, should initially focus on equipping itself with comprehensive global urban planning knowledge to articulate and produce scientific outputs. Simultaneously, education in this field must acquire a proper understanding of the local context (needs, opportunities, and constraints) and address the design of contents and procedures that are relevant and responsive by precisely identifying local problems and needs. The ultimate goal is to establish and consolidate indigenous and up-to-date knowledge, skills, and insights continuously evaluated through a defined process.
Type of Study: Research |
Subject:
General
Received: 2025/06/29 | Accepted: 2025/07/1 | Published: 2025/07/1
Received: 2025/06/29 | Accepted: 2025/07/1 | Published: 2025/07/1
References
1. اهری، زهرا. (1394). آموزش شهرسازی از شناخت تا مداخله. نخستین همایش ملی آموزش شهرسازی در ایران، قطب علمی شهرسازی و توسعه شهری پایدار دانشگاه تهران.
2. تلخابی، حمیدرضا؛ شماعی، علی؛ داودپور، زهره و شکیبایی، اصغر. (1395). تحلیلی بر بافت‌های سنتی و جدید و ارائه شاخصهای بومی برنامه‌ریزی توسعه شهری مطالعه موردی؛ بافت تاریخی و شهرک امیرکبیر اراک. مطالعات شهر ایرانی اسلامی. 7(25). 71-82.
3. حاجی‌پور، خلیل. (1394). شهرسازی : نگاهی به چالش‌های رشته و حرفه از دیدگاه معرفت‌شناسانه. نخستین همایش ملی آموزش شهرسازی در ایران، قطب علمی شهرسازی و توسعه شهری پایدار دانشگاه تهران.
4. حبیبی، سیدمحسن. (1394). ذات نایافته از هستی‌بخش. نخستین همایش ملی آموزش شهرسازی در ایران، قطب علمی شهرسازی و توسعه شهری پایدار دانشگاه تهران.
5. حبیبی، محسن؛ تحصیلدار، مهدی و پورمحمدرضا، نوید. (1390). شرحی بر اصول و قواعد شهرسازی بومی در ارتباط با نظریههای معاصر شهرسازی. مسکن و محیط روستا. 135. 3-22.
6. دانشپور، سیدعبدالهادی. (1394). بررسی کلیات برنامه‌های آموزش شهرسازی براساس واکاوی چالش‌های نظام شهرسازی کشور. نخستین همایش ملی آموزش شهرسازی در ایران. قطب علمی شهرسازی و توسعه شهری پایدار دانشگاه تهران.
7. شریف‌زادگان، محمدحسین. (1394). چالش‌های آموزش برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای در ایران، نخستین همایش ملی آموزش شهرسازی در ایران. قطب علمی شهرسازی و توسعه شهری پایدار دانشگاه تهران.
8. شورای عالی انقلاب فرهنگی. (1389). نقشه جامع علمی کشور.
9. شیعه، اسماعیل. (1394). از آموزش شهرسازی تا شهرسازی اجرایی، نخستین همایش ملی آموزش شهرسازی در ایران، قطب علمی شهرسازی و توسعه شهری پایدار دانشگاه تهران.
10. طبیبان، منوچهر. (1394). شهرسازی و چالش‌های رو در روی آن. نخستین همایش ملی آموزش شهرسازی در ایران، قطب علمی شهرسازی و توسعه شهری پایدار دانشگاه تهران.
11. طبیبیان، منوچهر، پورمحمدرضا، نوید و ولدخانی، حامد. (1400). مواجهه با شهر، از دریچه رشته و حرفه شهرسازی در ایران از بدو تأسیس تا 1359. جلد اول. انتشارات دانشگاه تهران.
12. فروغمند‌اعرابی، هومن؛ خبازی، مریم و فروغمند‌اعرابی، هوشنگ. (1395). ارزیابی منابع تأثیر‌گذار طراحی‌شهری در ایران براساس رویکرد بومی‌سازی. معماری و شهرسازی آرمانشهر. 17. 263-271.
13. نجفی، مریم؛ نقی‌زاده، محمد؛ طغیانی، شیرین و محمدی، محمود. (1400). ارائه روشی برای تولید یا بومی‌کردن علم شهرسازی ایرانی با استفاده از متون اخلاق عرفانی. هویت شهر. 48(15). 65-78.
14. نقصان محمدی، محمدرضا؛ دهقان، فاطمه و منتظری، مرجان. (1391). طراحي فضاي شهري بوم‌گرا در توسعه‌هاي جديد شهري: آشتي توسعه و پايداري «با تأكيد بر طراحي بوم‌گرا در خيابان‌هاي شهر يزد». شهر و معماری بومی. 2 . 81- 96.
15. Doyle, J. L. H. and Stiftel, B. (2019). Designing Core Curricula. In L. N. Green, S.P. French, G. Subhrajit, S. Bruce (Eds.), the routledge handbook of international planning education. London & New York: Routledge. [DOI:10.4324/9781315661063-6]
16. Kunzmann, K. R. (2015). The State of the Art of Planning and Planning Education in Asia. Disp, 51(4), 42-51.
https://doi.org/10.1080/02513625.2015.1134961 [DOI:10.1080/02513625.2015.1134961.]
17. Planning Accreditation Board. (2001). The accreditation document. http://showcase.netins.net/web/pab_fi66/AccreditationDocMay01.doc.
Send email to the article author
| Rights and permissions | |
 |
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License. |