fa طراحی منظر یا طراحی امکان؟ تأملی انتقادی بر مسئله «امکان» در طراحی منظر معاصر تخصصي Special كاربردي Applicable <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span sans-serif="" style="font-family:Calibri,"><span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">طراحی منظر در دهه‌های اخیر بیش از هر زمان دیگری به سوی پیش‌بینی، کنترل و مدیریت آینده حرکت کرده است. بسیاری از پروژه‌های معاصر می‌کوشند پیش از آنکه زندگی در فضا جریان یابد، الگوهای استفاده، کیفیت تجربه و حتی شیوه مواجهه انسان با محیط را از پیش تعریف کنند. این مقاله با نقد این رویکرد، استدلال می‌کند که مسئله اصلی طراحی منظر نه کمبود خلاقیت یا فناوری، بلکه تلقی خاصی از &laquo;امکان&raquo; است که آینده را مجموعه‌ای از وضعیت‌های از پیش موجود و قابل تحقق می‌فهمد. با تکیه بر نقد هانری برگسون از مفهوم امکان و بسط آن در اندیشه ژیل دلوز، نشان داده می‌شود که امر نو از تحقق یک امکان از پیش موجود حاصل نمی‌شود، بلکه در جریان شکل‌گیری نسبت‌های تازه پدیدار می‌شود</span></span><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">.</span></span> <span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">از آنجایی </span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">که منظر نه عینی و نه حاصل ذهن ناظر، بلکه کیفیتی است که در جریان مواجهه انسان و محیط ظهور می‌کند؛</span></span> <span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">بر این اساس، طراحی منظر نباید به معنای طراحی یک وضعیت نهایی یا تحقق آینده‌ای از پیش تعیین‌شده فهم شود، بلکه باید به منزله گشودن شرایطی تلقی شود که در آن نسبت‌های نو، رخدادهای پیش‌بینی‌ناپذیر و کیفیت‌های تازه بتوانند پدید آیند. در این تلقی، ارزش طراحی نه در میزان کنترل آینده، بلکه در ظرفیت آن برای گشودن آینده و حفظ امکان آفرینش امر نو است</span></span><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">.</span></span></span></span></span></span></span><br> &nbsp; <p dir="ltr">In recent decades, landscape design has moved, more than ever before, toward the prediction, control, and management of the future. Many contemporary projects seek to define patterns of use, qualities of experience, and even the very manner in which human beings encounter their environment, before life itself has begun to unfold within a space. Critiquing this approach, this paper argues that the central problem of landscape design lies not in a lack of creativity or technology, but in a particular conception of &quot;possibility&quot; &mdash; one that understands the future as a set of pre-existing, realizable states. Drawing on Henri Bergson&#39;s critique of the concept of possibility and its further development in the thought of Gilles Deleuze, the paper shows that the new does not arise from the actualization of a pre-existing possibility, but emerges in the very process through which new relations are formed. Since landscape is neither objective nor a product of the observing mind, but a quality that emerges in the encounter between human beings and environment, landscape design should not be understood as the design of a final state or the realization of a predetermined future, but rather as the opening of conditions within which new relations, unpredictable events, and novel qualities can come into being. On this view, the value of design lies not in the degree to which it controls the future, but in its capacity to keep the future open and to preserve the possibility of creating the new.</p> <p dir="ltr"></p> طراحی منظر, امکان, رخداد, نسبت, گشودگی Landscape design, ,The Possible, Event, Relation, Openness 0 0 http://jcr-sj.com/browse.php?a_code=A-10-32-2&slc_lang=fa&sid=1 maryam majidi مریم مجیدی 1003194753284600287 1003194753284600287 Yes Nazar Research Institute of Art, Architecture and Urban Planning پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر