دوره 1، شماره 5 - ( 12-1404 )
جلد 1 شماره 5 صفحات 29-18 |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین
چکیده: (266 مشاهده)
ارتقای کیفیت بصری محیطهای شهری از طریق مداخلات هنری، راهکاری بنیادین جهت ممانعت از گسست میان زیباییشناسی و کالبد شهر است. زیباسازی نه صرفاً به مثابه تزئین، بلکه به عنوان مفهومی عام و فراگیر در تمامی فعالیتهای کالبدی شهر نقشآفرینی میکند. با اینحال، تقلیل مفهوم زیباسازی به آرایههای بصریِ فاقد زمینه، بدون در نظر گرفتن «روح مکان» و «هویت بومی»، چالشهایی جدی در ادراک شهروندان ایجاد مینماید. پژوهش حاضر با رویکردی انتقادی و با بهرهگیری از روش مشاهده میدانی، به ارزیابی اقدامات دو دهه اخیر سازمان زیباسازی شهر تهران، به ویژه در دو حوزه «آرامسازی و ساماندهی جدارهها» و «نورپردازی شبانه» پرداخته است. یافتهها حاکی از آن است که مداخلات همگنساز و دستوری در تابلوهای اصناف و نورپردازیهای نامتناسب با شأن مکان، اگرچه با هدف زیبایی بصری صورت گرفته، اما منجر به کاهش «خوانایی» محیط و تضعیف «هویت عملکردی» فضاها شده است. همچنین، فضای شهریِ آراسته اما تهی از معنا و هویت، در ایجاد «حس تعلق» ناکام بوده و رویکردهای غیرمنعطف فعلی، مشارکت شهروندان را تقلیل داده است. لذا گذار از زیباسازی صوری به زیباسازی معناگرا و زمینهمند، ضرورتی اجتنابناپذیر برای مدیریت شهری تهران محسوب میشود.
شمارهی مقاله: 3
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |