دانشگاه بین المللی امام خمینی
چکیده: (21 مشاهده)
چکیده
فضای سبز شهری در ایران، علیرغم تأکید مداوم مدیریت شهری بر افزایش شاخصهای کمی و سرانه، با چالشهای ساختاری و گفتمانی متعددی از جمله پراکندگی جزیرهای، غلبه رویکرد آماری بر ملاحظات کیفی، نادیده گرفتن پیوستگی اکولوژیک، و توزیع ناعادلانه فضایی روبرو است. این وضعیت، فضاهای سبز را به عناصری منفعل و تکعملکردی در تقابل با سلطه ماشین و توسعه کالبدی تقلیل داده است. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکرد گفتمان انتقادی، ضمن واسازی پارادایم سنتی حاکم بر مدیریت فضای سبز در ایران، مفهوم "شبکه سبز شهری" را بهعنوان یک مفهوم یکپارچه برای بازنگری در توزیع و کارایی این فضاها معرفی میکند. این مقاله با طرح این پرسش اساسی که "چرا رویکرد کمیگرا در ایجاد فضاهای سبز نتوانسته است به عدالت فضایی و تابآوری اکولوژیک در شهرهای ایران منجر شود؟"، به نقد ساختارهای موجود میپردازد. در این مسیر، بخش عمدهای از مبانی نظری در خدمت تبیین مسئله و خوانش انتقادی قرار گرفته و از طریق بررسی تطبیقی تجربیات جهانی، نشان داده میشود که گذار از نظام سنتی جزایر سبزِ منفعل به یک شبکه سبز پیوسته و چندعملکردی، نه یک انتخاب تزئینی، بلکه ضرورتی برای مقابله با بحرانهای اقلیمی و ارتقای زیستپذیری است.
فضای سبز شهری در ایران، علیرغم تأکید مداوم مدیریت شهری بر افزایش شاخصهای کمی و سرانه، با چالشهای ساختاری و گفتمانی متعددی از جمله پراکندگی جزیرهای، غلبه رویکرد آماری بر ملاحظات کیفی، نادیده گرفتن پیوستگی اکولوژیک، و توزیع ناعادلانه فضایی روبرو است. این وضعیت، فضاهای سبز را به عناصری منفعل و تکعملکردی در تقابل با سلطه ماشین و توسعه کالبدی تقلیل داده است. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکرد گفتمان انتقادی، ضمن واسازی پارادایم سنتی حاکم بر مدیریت فضای سبز در ایران، مفهوم "شبکه سبز شهری" را بهعنوان یک مفهوم یکپارچه برای بازنگری در توزیع و کارایی این فضاها معرفی میکند. این مقاله با طرح این پرسش اساسی که "چرا رویکرد کمیگرا در ایجاد فضاهای سبز نتوانسته است به عدالت فضایی و تابآوری اکولوژیک در شهرهای ایران منجر شود؟"، به نقد ساختارهای موجود میپردازد. در این مسیر، بخش عمدهای از مبانی نظری در خدمت تبیین مسئله و خوانش انتقادی قرار گرفته و از طریق بررسی تطبیقی تجربیات جهانی، نشان داده میشود که گذار از نظام سنتی جزایر سبزِ منفعل به یک شبکه سبز پیوسته و چندعملکردی، نه یک انتخاب تزئینی، بلکه ضرورتی برای مقابله با بحرانهای اقلیمی و ارتقای زیستپذیری است.
شمارهی مقاله: 6
واژههای کلیدی: گفتمان انتقادی، شبکه سبز شهری، پیوستگی اکولوژیک، تقلیلگرایی کمی، تابآوری شهری، عدالت فضایی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |