دوره 2، شماره 7 - ( 4-1405 )
جلد 2 شماره 7 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
دکتری شهرسازی، پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر، ایران
چکیده: (132 مشاهده)
با فرارسیدن موعد افق طرح راهبردی-ساختاری(جامع) تهران ، موضوع تغییر یا تثبیت الگوی فعلی طرح جامع با ارزیابی میزان تحقق اهداف، دستاوردها، و واکاوی بنیادین چالشهایی که در فرایند اجرا وجود داشته، بار دیگر مورد توجه برنامه ریزان، مدیران شهری و پژوهشگران قرار گرفته است. نتایج مطالعات و گزارشهای پایش موجود عمدتاً بر عدم تحقق بخش قابل توجهی از اهداف و وجود چالشهای ساختاری در فرایند اجرا دلالت دارد. یکی از جدی ترین انتقادات مطرح، موکول شدن بسیاری از تکالیف و الزامات اجرایی طرح به مرحله پس از تصویب و ابلاغ آن است؛ به گونه ای که پس از گذشت حدود دو دهه، بخش قابل توجهی از این تکالیف همچنان بلاتکلیف باقی مانده اند. در این میان، یکی از مهمترین تکالیف تحقق نیافته، "تعیین عملکردهای مجاز به استقرار در کلیه زیرپهنه های استفاده از اراضی" در طرح تفصیلی شهر تهران است. این در حالی است که اصلی ترین وجه تمایز الگوی جدید طرح جامع تهران نسبت به طرح های پیشین، گذار از رویکرد کاربری محور به نظام پهنه بندی (Zoning) عنوان شده است؛ نظامی که تحقق آن مستلزم تدقیق عملکردهای مجاز به استقرار در مقیاس زیرپهنه ها به عنوان ابزار اصلی هدایت و کنترل توسعه شهری است. بر این اساس، پرسش اصلی آن است که چرا یکی از بنیادی ترین ابزارهای تحقق نظام پهنه بندی که مطابق ضوابط و مقررات طرح تفصیلی می بایست حداکثر ظرف مدت دو سال از زمان ابلاغ سند محقق می شد، عملاً در حد تدوین اسناد اولیه باقی ماند، و به مرحله تصویب و اجرا نرسید. این مقاله با رویکردی انتقادی به واکاوی چالش های مربط با ساماندهی استقرار فعالیتها در شهر تهران می پردازد و بر ضرورت بازشناسی واقعیت های موجود و اصلاح ساز وکارها و الزامات نهادی پیش از هرگونه بازنگری یا برنامه ریزی مجدد در نظام مدیریت تهران تاکید دارد.
شمارهی مقاله: 4
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |