دوره 2، شماره 7 - ( 4-1405 )
جلد 2 شماره 7 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشگاه تهران
چکیده: (499 مشاهده)
رشد شهرنشینی، افزایش سطوح نفوذناپذیر و تشدید رخدادهای حدی اقلیمی، رواناب شهری را به یکی از چالشهای بنیادین تابآوری شهری بدل کرده است. بااینحال بخش غالب ادبیات، رواناب را عمدتاً در قالب مسئلهای فنی- مدیریتی و در چارچوب کنترل خطر، بهبود عملکرد زیرساخت و شاخصسازی کمّی صورتبندی کرده است. هدف این مقاله، نقد این رویکرد تقلیلگرایانه و بررسی این پرسش است که تا چه اندازه این نگاه، ظرفیت منظرین و هویتساز آب را در تقویت حس مکان و تابآوری چندبعدی نادیده گرفته است. بدنه نقد با تکیه بر دو دیدگاه اصلی«هژمونی مدیریت فنی» و «نادیدهگرفتن منظر و هویت آب» و با اتکا به مبانی نظری تابآوری، زیرساخت سبز-آبی، راهحلهای طبیعتبنیان و پژوهشهای منظرین، نشان میدهد که رواناب میتواند نهفقط یک تهدید عملکردی، بلکه عنصری فعال در خلق کیفیت فضایی، ارتقای تجربه زیسته و بازتولید هویت مکان باشد. نتیجهگیری مقاله بیان میکند که گذار از منطق «دفع آب» به «خلق منظر» نه نفی مدیریت ریسک، بلکه گسترش افق تابآوری از مهار سازهای به سازگاری پویا و منظرین است؛ افقی که در آن ایمنی، کارکرد، معنا و تجربه شهروندان همزمان لحاظ میشوند.
شمارهی مقاله: 6
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |