Journal of Critical Reviews (JCR); The Iranian Journal of Critical Studies in Place

fa از دانش جهان‌شمول تا دغدغه بومی (نقدی بر نظام آموزش شهرسازی کشور) From Global Knowledge to Indigenous Concerns: A Critique of Urban Planning Education in Iran عمومى General پژوهشي Research زندگی در شهرهای با کیفیت در گرو تربیت شهرسازانی کارآمد است. مقصود از کارآمدی به تعبیری، همان کنشگران مؤثر حوزه نظر و حوزه عمل بوده که ضمن بهره‌بردن از دانش روزآمد، نسبت به بستر بومی دغدغه‌مند و مؤلف هستند. از آن جهت که تربیت شهرسازان کارآمد از مسیر آموزش شهرسازی جاری در کشور می‌گذرد، این نوشتار به بررسی تحلیلی این امر در بستر بومی می‌پردازد. از زمان ورود رشته شهرسازی به کشور ایران، نهاد آموزش بر پایه آموزههای علمی جهان شمول (فارق از ارزش) به تربیت متخصصان پرداخته است. از سویی رویه‌های جهانی انباشت علم و سیاست‌گذاری عمومی، هرچه بیشتر بر توجه به ظرفیت‌های محلی تأکید می‌ورزند؛ از دیگر سو در نقشه جامع علمی کشور نیز، بر بومی‌سازی هنر و علوم انسانی و متناسب‌سازی رشته‌های آن‌ها با نیازهای واقعی کشور تأکید شده است. نوشتار حاضر نشان می‌دهد، آموزش شهرسازی کشور به منظور کارآمدی در زمینه، در مرحله اول می‌بایست با مجهزشدن به دانش جهان‌شمول شهرسازی، به تبیین و تولیدات علمی بپردازد. به‌صورت همزمان لازم است آموزش این رشته، به‌شناخت درستی از مکان بومی (نیازها، امکانات و محدودیت‌های زمینه) دست‌یافته و با فهم و شناسایی دقیق مشکلات و نیازهای بومی بتواند به طراحی محتواها و رویه‌های متناسب و پاسخگو، اهتمام ورزد. به‌صورتی که غایت نهایی سیستم ایجاد و تثبیت دانش، مهارت و بینشی بومی و روزآمد باشد، که مداوم به‌واسطه فرایندی مشخص مورد ارزیابی قرار ‌گیرد.   Living in high-quality cities depends on educating efficient urban planners. <a name="_Hlk156048321">Efficiency</a>, in this context, refers to those influential actors in the fields of theory and practice who, while benefiting from up-to-date knowledge, are concerned about and contribute to the local context. Since educating efficient urban planners passes through the current <a name="_Hlk156048300">urban planning education </a>in the country, this paper analyzes this issue in the Iranian local context. Since the introduction of urban planning as a discipline in Iran, educational institutions have focused on training specialists based on global scientific (value-free) principles. On the one hand, global trends of accumulating science and public policy increasingly emphasize local capacities; on the other hand, Iran's comprehensive scientific map also highlights the indigenous development of the arts and humanities while adapting disciplines to real national needs. This paper demonstrates that Iran’s urban planning education, to be context-efficient, should initially focus on equipping itself with comprehensive global urban planning knowledge to articulate and produce scientific outputs. Simultaneously, education in this field must acquire a proper understanding of the local context (needs, opportunities, and constraints) and address the design of contents and procedures that are relevant and responsive by precisely identifying local problems and needs. The ultimate goal is to establish and consolidate indigenous and up-to-date knowledge, skills, and insights continuously evaluated through a defined process.   شهرسازی, آموزش شهرسازی, کارآمدی, آسیب‌شناسی Urban planning, Urban planning education, Efficiency, Pathology 24 29 http://jcr-sj.com/browse.php?a_code=A-10-1-6&slc_lang=fa&sid=1 Azin Alipour Tabrizi آذین علی‌پورتبریزی azinealipour@gmail.com 100319475328460060 100319475328460060 Yes Ph.D. Candidate of Urban Planning, Iran University of Science and Technology, Tehran, Iran