fa بررسی دیدگاه وحدت در کثرت در نگرش سنت‌گرایان به هنر اسلامی عمومى General پژوهشي Research <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:115%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">&nbsp;این نوشته دیدگاه وحدت در کثرت در آرای سنت&shy;گرایانی همچون فرینتوف شووآن، سیدحسین نصر و تیتوس بورکهارت را در هنر مورد بررسی و نقد قرار می&shy;دهد. تجلی دیدگاه وحدت در کثرت در هنر اسلامی مستلزم چهار پیش فرض الف) ارتباط ذاتی بین عرفان اسلامی و هنر اسلامی ب) آشنایی هنرمندان و مخاطبان با مفاهیم عرفانی ج) فراتاریخی بودن مفاهیم د) پذیرش اصالت نیت مولف است. هر چهار پیش فرض قابل نقد هستند و شواهد تاریخی برای آن&shy;ها وجود ندارد. از جمله اینکه مفهوم وحدت درکثرت در قرون نهم به بعد به صورت رسمی در محافل مطرح می&shy;شود پس دستکم در آثار پیش از این دوره نمود آگاهانه این مفهوم از جانب هنزمندان و مخاطبان چندان قابل اتکا نیست. مگر اینکه وحدت در کثرت را فرا تاریخی بدانیم. اما مدعای فراتاریخی بودن تناقضی را پیش خواهد کشید، چرا که در صورت فراتاریخی بودن یک مفهوم، تجلی آن از انحصار هنر اسلامی خارج می&shy;شود. در واقع، این مفهوم در هر فرهنگ و دوره&shy;ای نمود می&shy;یابد. درواقع ویژگی بنیادین وحس وحدت در هنر اسلامی تعارض شناختی به بار می آورد و عامل جدایی هنر اسلامی از هنر غیراسلامی را از بین می&shy;برد.</span></span></span></span></span></span></span></span><br> &nbsp; This article examines and criticizes the view of unity in plurality in the views of traditionalists such as Frintoff Schwan, Seyyed Hossein Nasr, and Titus Burckhardt in art. The manifestation of the view of unity in plurality in Islamic art requires four presuppositions: a) the inherent connection between Islamic mysticism and Islamic art b) the familiarity of artists and audiences with mystical concepts c) the transhistoricity of concepts d) acceptance of the originality of the author&#39;s intention. All four presuppositions are subject to criticism and there is no historical evidence for them. For example, the concept of unity in plurality was formally raised in circles in the ninth century onwards, so at least in works before this period, the conscious expression of this concept by artists and audiences is not very reliable. Unless we consider unity in plurality to be transhistorical. However, the claim of transhistoricality will present a contradiction, because if a concept is transhistorical, its manifestation is beyond the monopoly of Islamic art. In fact, this concept is manifested in every culture and period. In fact, the fundamental characteristic and sense of unity in Islamic art creates cognitive conflict and eliminates the factor that separates Islamic art from non-Islamic art. 0 0 http://jcr-sj.com/browse.php?a_code=A-10-1-20&slc_lang=fa&sid=1 hosein ghanbari حسین قنبری ghanbari.hosein@ut.ac.ir 100319475328460096 100319475328460096 Yes دکتری تاریخ تطبیقی تحلیلی هنر اسلامی، دانشگاه تهران، ایران