دوره 1، شماره 5 - ( 12-1404 )
جلد 1 شماره 5 صفحات 47-42 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Abdi B. Contemporary Green Space: An Additional Appendix in Urban Development Programs; A Critique of the Quantitative Approach to Green Space Development. , مکتب نقدنظر. 2026; 1 (5) : 6
URL: http://jcr-sj.com/article-1-55-fa.html
URL: http://jcr-sj.com/article-1-55-fa.html
عبدی بابک. فضای سبز معاصر پیوستی الحاقی در برنامه‌های توسعۀ شهری؛ نقدی بر رویکرد کمی‌گرا به توسعۀ فضای سبز. , مکتب نقدنظر. 1404; 1 (5) :42-47
دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
چکیده: (670 مشاهده)
این پژوهش به نقد رویکرد کمی‌گرای حاکم بر توسعۀ فضای سبز شهری در ایران می‌پردازد؛ رویکردی که افزایش مساحت و سرانۀ فضای سبز را به‌عنوان شاخص اصلی موفقیت توسعۀ فضای سبز در مدیریت شهری تلقی کرده و کمتر به کیفیت، هویت و انطباق آن با بستر مکانی توجه دارد. مسئلۀ اصلی، شکل‌گیری فضاهای سبز غیرمکان‌محور است که با وجود گسترش کمی، در پاسخ‌گویی به نیازهای اجتماعی، فرهنگی و محیطی ساکنان ناکارآمد بوده و از پایداری لازم برخوردار نیستند. پرسش تحقیق آن است که مؤلفه‌های مکان‌ساز منظر سبز سنتی ایرانیان چیست و چگونه می‌توان با مقایسۀ آن با فضای سبز معاصر، کاستی‌های رویکرد غیرمکان‌محور را تبیین کرد؟ هدف پژوهش، استخراج ویژگی‌های منظر سبز مکان‌محور و ارائه چارچوبی برای ارتقای کیفیت فضای سبز شهری است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل تطبیقی میان ویژگی‌های فضای سبز معاصر و منظر سبز سنتی ایران است. فضای سبز معاصر با نادیده گرفتن ظرفیت‌های مکانی و غفلت از نیازهای ساکنان به صورت تک‌عملکردی برای تفریح و گذران اوقات فراغت ایجاد شده، با ذهنیت تاریخی ساکنان و خاطرات جمعی آنان ارتباط معناداری نداشته و به دلیل ناسازگاری با شرایط محیطی به نگهداری مداوم نیاز دارد. در حالی که منظر سبز سنتی با تکیه بر مشارکت اجتماعی، توزیع عادلانه، پیوند با هویت محلی و چندعملکردی بودن، نقش فعالی در شکل‌دهی به حس مکان و پایداری ایفا می‌کند. در نتیجه، تغییر رویکرد از توسعه کمی به کیفی و توجه به ظرفیت‌های مکانی، شرط احیای منظر سبز شهری مکان‌ساز است.
شماره‌ی مقاله: 6
فهرست منابع
1. Chenyang, D., Maruthaveeran, S., & Shahidan, M. F. (2022). The usage, constraints and preferences of green space at disadvantage neighborhood: A review of empirical evidence. Urban Forestry & Urban Greening, 75, 127696. [DOI:10.1016/j.ufug.2022.127696]
2. Newton, D., Zarjoo, M., Stephenson, J., & Brown, P. (2026). Impact of residential green spaces on health inequalities in the UK: a systematic review and exploratory meta-analysis. Urban Forestry & Urban Greening, 129304. [DOI:10.1016/j.ufug.2026.129304]
3. Willdan, M., Kresnanto, N. C., Ramadhan, R. I., Said, N., & Putri, W. H. (2023). Green Open Space Revitalization Using Citizen Science and Green Design Theory: A Case Study of Green Open Space in Bener Village, Yogyakarta. In E3S Web of Conferences (Vol. 448, p. 03028). EDP Sciences. [DOI:10.1051/e3sconf/202344803028]
4. Wu, R., Pan, Z., Li, Z., Liu, Y., & Liu, Y. (2021). Effect of green space on residents' place attachment: A case study of Guangzhou city. PROGRESS IN GEOGRAPHY, 40(3), 441-456. [DOI:10.18306/dlkxjz.2021.03.008]
5. Mwendwa, P., & Giliba, R. A. (2012). Benefits and Challenges of Urban Green Spaces. Chinese Journal of Population Resources and Environment, 10(1), 73-79. [DOI:10.1080/10042857.2012.10685062]
6. de Jager, A. (2023). Urban pressure on the Rietvlei Nature Reserve in Tshwane, South Africa: An application of the Greenspace Stress Model of Urban Impact. Town and Regional Planning, 82, 34-50. [DOI:10.38140/trp.v82i.7117]
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |