دوره 2، شماره 8 - ( 6-1405 )
جلد 2 شماره 8 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
naseri S. The Representation of Housing in Iran Housing Policy Discourse: A Phenomenological Critique of the Reduction of Home to a Housing Unit. , مکتب نقدنظر. 2026; 2 (8) : 5
URL: http://jcr-sj.com/article-1-72-fa.html
URL: http://jcr-sj.com/article-1-72-fa.html
ناصری سینا. بازنمایی مفهوم مسکن در گفتمان سیاست‌گذاری ایران؛ نقدی پدیدارشناختی بر تقلیل خانه به واحد مسکونی. , مکتب نقدنظر. 1405; 2 (8)
دکتری منظر، دانشگاه تهران، ایران
چکیده: (510 مشاهده)
سیاست‌گذاری مسکن در ایران طی چهار دهه گذشته عمدتاً در قالب برنامه‌هایی برای تأمین و تولید واحدهای مسکونی صورت‌بندی شده است. این مقاله، بدون ورود به ارزیابی عملکرد این سیاست‌ها، با طرح این سوال که اسناد سیاست‌گذاری، «مسکن» را چگونه بازنمایی می‌کنند و این بازنمایی چه نسبتی با مفهوم «سکونت» دارد، به طرح مساله‌ای می‌پردازد که کمتر در نوشتارهای حوزه مسکن بدان توجه شده‌است. با تحلیل مفهومی اصل ۳۱ قانون اساسی، قانون ساماندهی و حمایت از تولید و عرضه مسکن، قانون جهش تولید مسکن و برنامه‌هایی چون مسکن مهر، اقدام ملی و نهضت ملی مسکن، نشان داده می‌شود که با وجود تفاوت در شیوه‌های اجرا، همه این اسناد از صورت‌بندی مفهومی نسبتاً مشترکی پیروی می‌کنند که در آن، خانه عمدتاً از خلال مفاهیمی چون تولید، عرضه، تأمین زمین و واحد مسکونی فهم می‌شود. برای نقد این صورت‌بندی چارچوب پدیدارشناختی مارتین هایدگر و کریستین نوربرگ-شولتز اساس چنین نقدی است؛ زیرا این دو متفکر با تمایز نهادن میان «ساختمان» و «سکونت» و نیز میان «فضا» و «مکان»، نشان می‌دهند که خانه صرفاً کالبدی قابل تولید نیست، بلکه عرصه‌ای برای تحقق تجربه زیسته، تعلق، هویت و بودن انسان در جهان است. یافته‌ها نیز نشان می دهند مسئله بنیادین سیاست‌گذاری مسکن در ایران، بیش از آنکه به شیوه اجرای برنامه‌ها مربوط باشد، به نحوه تعریف موضوع سیاست‌گذاری بازمی‌گردد؛ ازاین‌رو، بازاندیشی در این حوزه مستلزم گذار از فهم «مسکن» به‌مثابه واحدی ساختمانی، به فهم آن به‌مثابه امکان «سکونت» است
شماره‌ی مقاله: 5
واژه‌های کلیدی: سیاست‌گذاری مسکن، سکونت، پدیدارشناسی، هایدگر، نوربرگ-شولتز، گفتمان سیاست‌گذاری، مکان
فهرست منابع
1. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. (1358). پژوهشکده شورای نگهبان.
2. مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی. (1400). آیین‌نامه اجرایی طرح اقدام ملی مسکن. https://rc.majlis.ir/fa/law/show/1666304
3. مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی. (1387). قانون ساماندهی و حمایت از تولید و عرضه مسکن. https://rc.majlis.ir/fa/law/show/133844
4. Heidegger, M. (1971). Building dwelling thinking. Poetry, language, thought, 154, 1-26.
5. Naseri, S. (2019). Landscape Architectural Lessons for Mehr Housing Project The Efficiency of Landscape Architecture; A Strategy to Exit From the Current Situation (Case Study: Tehransar Mehr Housing). MANZAR, the Scientific Journal of landscape, 11(49), 48-57. [DOI:10.22034/manzar.2019.55420.1460]
6. Naseri, S., Mansouri, S. A., & Barati, N. (2024). A Comparison between 'Landscape' and 'Planning' Approaches in Improving the Quality of Residence in Iran's Mehr Housing. MANZAR, the Scientific Journal of landscape, 16(67), 26-39. [DOI:10.22034/manzar.2023.381389.2221]
7. Norberg-Schulz, C. (1980). Genius loci: Towards a phenomenology of architecture. New York, NY: Rizzoli.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |