پژوهشگاه مراث فرهنگی و گردشگر
چکیده: (22 مشاهده)
تعطیلات رسمی افزون بر کارکردهای فرهنگی و اجتماعی، یکی از ابزارهای سیاست عمومی برای تنظیم زمان فراغت و شکل‌گیری تقاضای گردشگری است. بااین‌حال، برابری در روزهای تعطیل لزوماً به بهره‌مندی برابر خانوارها و مناطق از فرصت‌های گردشگری منجر نمی‌شود. نوشتار حاضر با رویکرد نقد اسنادی و استدلال مفهومی، سیاست‌گذاری تعطیلات در ایران را از منظر عدالت فضایی بازخوانی می‌کند. بحث بر سه مسئله متمرکز است: غلبه منطق مناسبت‌محور، ناسازگاری تقویم واحد با تنوع اقلیمی و ناهماهنگی تقویم‌های کاری و آموزشی. با بهره‌گیری از مطالعات حقوقی و اقتصادی موجود در منابع پژوهش، نشان داده می‌شود که ارزیابی نظام تعطیلات باید از شمار روزها فراتر رود و توزیع واقعی فرصت فراغت، قدرت خرید، دسترسی و ظرفیت مقاصد را نیز دربر گیرد. نتیجه آنکه اصلاح تدریجی و داده‌محور، همراه با هماهنگی نهادی و حمایت از گروه‌ها و مقاصد کمتر برخوردار، می‌تواند چارچوبی برای حرکت از برابری تقویمی به عدالت فضایی فراهم آورد؛ هرچند سنجش تجربی پیامدهای آن ضرورتی مستقل است.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |