دانشگاه تهران
چکیده: (16 مشاهده)
حفاظت از بافت تاریخی، زمانی که از طریق مداخلات مختلف دنبال میشود، تنها بر طبق گستردگی موضوعات یا موفقیت هر مداخله در قلمرو تخصصی خود قابل سنجش نیست؛ کیفیت روابط میان مداخلات و نتایج آنها نیز در داوری درباره کلیت بافت اساسی است. این مقاله نسبت میان «جامعیت موضوعی» و «کلنگری رابطهای» را در برنامهها و مداخلات بافت تاریخی بوشهر نقد میکند. تحلیل بر شواهد حاصل از ادبیات علمی، اسناد و اطلاعات در دسترس و دادههای میدانی استوار است و با تمایز میان انسجام درونبرنامهای و بینبرنامهای، نسبت اهداف، اقدامات و پیامدهای مداخلات را بررسی میکند. یافتههای نقد نشان میدهد که در حوزههای حفاظت و مرمت، بازاستفاده، ساماندهی فضای عمومی و گردشگری، عقلانیتهای تخصصی و نوعی جامعیت موضوعی قابل تشخیص است؛ بااینحال، شواهد موجود برای تأیید شکلگیری کلنگری رابطهای در مقیاس بافت کفایت نمیکند و همزمان، گسست قطعی میان برنامهها را نیز اثبات نمیکند. مسئله اصلی، نه فقدان مداخله، بلکه فاصله میان «انسجام مداخله» و «انسجام حاصل از مداخلات» است. بر این اساس، کلنگری نه از تعدد حوزههای مداخله یا جمع موفقیتهای منفرد، بلکه از سازمانیافتگی روابط میان آنها، بازخورد از پیامدها و قابلیت بازتنظیم تصمیمها در طول زمان حاصل میشود. از این منظر، گذار از «مدیریت مداخلات» به «مدیریت روابط میان مداخلات»، مبنایی تحلیلی برای پیوند حفاظت از میراث با تداوم حیات بافت تاریخی فراهم میکند.
سؤال اصلی: برنامهها و مداخلات مرتبط با بافت تاریخی بوشهر تا چه اندازه توانستهاند، فراتر از جامعیت موضوعی و انسجام درونبرنامهای، از طریق سازمانیافتگی روابط میان اهداف، اقدامات و پیامدهای خود، به کلنگری رابطهای در مقیاس کلیت بافت دست یابند؟
سؤال اصلی: برنامهها و مداخلات مرتبط با بافت تاریخی بوشهر تا چه اندازه توانستهاند، فراتر از جامعیت موضوعی و انسجام درونبرنامهای، از طریق سازمانیافتگی روابط میان اهداف، اقدامات و پیامدهای خود، به کلنگری رابطهای در مقیاس کلیت بافت دست یابند؟
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |